เมื่อนี่คือตัวฉัน

ช่วงนี้ใกล้สอบแล้ว...เป็นการสอบกลางภาค..คะแนนจะเป็นอย่างไรนะ

........................................................

     มองดูตัวเอง...รู้สึกคล้ายใช้ชีวิตไปอย่างเปล่าประโยชน์

     มองดูข้างหลัง...รู้สึกถึงความผิดพลาด

     มองดูข้างหน้า...เห็นทั้งสิ่งดีและร้ายที่จะเกิดขึ้น

     มองดูด้านซ้าย...เห็นเพื่อนที่สรวลเฮฮา

     มองดูด้านขวา...เป็นปัญหาของความสัมพันธ์

     มองดูด้านบน...เป็นความวุ่นวายที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ

     มองดูด้านล่าง...เห็นคนที่แย่กว่าเรา

     มองลงกลางใจ...เห็นความฝันที่สังวันคงเป็นจริง

ช่วงนี้ปัญหาด้านต่างๆ ลดลงไปเยอะ  แต่ก็เชื่อว่ามีปัญหาอีกหลายอย่างที่เฝ้าก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ โดยที่เราไม่รู้ตัว (เซนต์ต่ำเตี้ยเรี่ยดินก็อย่างนี้แหละ) และถ้าเกิดมันเกิดปะทุจนเรารู้สึกได้ เมื่อนั้นปัญหาเล็กๆ ก็คงจะใหญ่พอดี

ช่วงนี้เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อระหว่าง ม.3 และ ม.4 ยุ่งยากเหมือนกัน เพราะกิจกรรมก็เยอะ เวลาเรียนจึงน้อย บวกกับเป็นหัวหน้าห้องด้วย อะไรๆ ก็ดูค่อนข้างจะวุ่นวาย แต่ก็พยายามจับมันให้เข้าร่องเข้ารอยอยู่ ที่ลุ้นตอนนี้ก็คือคะแนนการสอบที่จะออกมา เพราะว่าเราสอบพละตก ยังไม่ได้ซ่อมเลย มันซ่อมไม่ทัน เลยไม่รู้ว่าครูจะให้คะแนนอย่างไรไปก่อน

นอกจากเรื่องเรียนที่โรงเรียนแล้ว ยังมีที่เรียนพิเศษอีก ทีแรกคิดไว้ว่าจะเรียนทั้งหมด 4 วิชา คือ คณิต ฟิสิกส์ ชีวะ และเคมี เพราะว่าเราคิดว่าคงจะได้เรียนสายวิทย์ (ถ้าเกิดไม่มีอะไรผิดพลาดนะ) ลองรวมๆ เงินที่ต้องใช้ในการเรียนเทอมหนึ่งก็ราว...10,400 บาทเลยทีเดียว เห็นแล้วตาโต เหอๆ ไอ้เราเป็นคนงกด้วยละสิ เห็นแบบนี้แล้วรู้สึก...แย่เลย แต่พอมานั่งไล่ดูวิชาก็ไม่รู้จะตัดวิชาไหนออกไปดี

คณิต...ถ้าไม่เรียนนี่แย่แน่ๆ

ฟิสิกส์...เป็นสาขาอันดับ 1 ของวิทย์ที่เราไม่รู้เรื่องสุดแล้ว โดยเฉพาะโมเมนต์ต่างๆ

เคมี...ทำไมรู้สึกว่าที่กวดวิชาเรียนแล้วได้ความรู้กว่าเยอะเลยอะ ยอมรับว่าบางทีที่เรียนไปแล้วรู้สึกว่า "ที่โรงเรียนเรามีสอนด้วยหรอ"

ชีวะ...อันนี้คงจำเป็นต้องเรียนเช่นกัน เพราะแม้จะพออ่านเองได้ แต่ต้องบอกเลยว่าพอไปเรียนแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองเป็น... "กบที่เพิ่งกระโดดออกนอกกะลา"

55+ ไล่ดูแล้วก็ตัดวิชาไหนไม่ลงจริงๆ นะ แม่นะให้เรียนอยู่แล้ว แต่โดยส่วนตัวของเรารู้สึกว่ามันช่างเยอะเหลือเกิน

พอนึกเรื่องเิงินๆ ทองๆ แล้วก็พลอยนึกถึงงานพิเศษ อืม...เมื่อก่อนเคยคิดอยากจะทำนะ พอไปขอแม่ แม่ก็ว่าจะทำได้หรอ แม่ลองพาไปหาแถวบ้านที่เค้าทำพวกงานผ้ากัน เค้าก็บอกว่า ไม่อยากให้เราทำ เรายังเด็ก มือยังอ่อนๆ ทำแล้วเดี๋ยวมือเสีย ไม่สวย (และแม่ก็เห็นด้วยกับเค้าด้วยอีก) ครั้งนั้นก็เป็นอันจบไป

อันที่จริงตอนนี้เราก็...15 บริบูรณ์แล้ว ก็อยากจะลองหางานทำเองนะ ไม่ใช่อะไรหรอก พอคิดว่าตัวเองจะได้ทำงานเหมือนพวกผู้ใหญ่ หาเงินได้ด้วยตัวเองแล้วก็รู้สึกภูมิใจอย่างไรไม่รู้ เหมือนกับว่าตัวเองได้โตเป็นผู้ใหญ่จริงๆ สักที

ปล...สุดท้ายเราก็ต้องเรียน 4 วิชาเหมือนเดิมนะสินะ

ปลล. เจอ เซล่ามูนในเว็บบิท อ๊าากกกกก โหลดโลดด สิ่งที่รอหามานาน แม้จะอยากได้แบบหนังสือการ์ตูนก็เถอะนะ แต่ได้เป็นอนิเมะก็...ดี

จากในเอ็นทรี่ "หวังว่าทุกคนคงเข้าใจ" เราไปแข่งขันสร้าง Web Page ด้วย Web Editor มา และในวันนั้นนั่นเอง เพื่อน 308 ของเราก็ได้ไปเที่ยวที่สุพรรณบุรีกันมา ไปตั้งหลายที่ เ้ราก็เลยขอรูปเค้ามาดู

โห..แต่ละคนใบหน้าเต็มไปด้วยความสุข ครูสุภานี..ครูประจำชั้น และเป็นครูหัวหน้าระดับลืมใบงานที่จะให้ทำระหว่างไปทัศนศึกษาไ้ว้ที่ศึกษานารี เฮ้!!

รูปถ่ายของสามสาวและตู้ปลาอะไรก็ไม่รู้ คนซ้ายสุดคือ หนูจือ ถัดไปเป็นต้นหลิวและชมพู่

สมาชิก ห้อง 308 และควายเผือกคะ  แต่ละคนเก๊กท่ากันอย่างสนุกสนานมากๆ เห็นแล้วอยากจะไปบ้างจัง ยังไม่เคยไปเหยียบสุพรรณฯ เลยอะ

ภาพของชาวห้อง 308 และเกวียนเจ้าคะ คนหน้าสุดคือธัน ทำหน้าที่แทนควาย ส่วนห้าคนข้างหลังคือสมาชิกที่ยอมขึ้นไปนั่งอยู่บนเกวียน

ง่า..เป็นไงๆ ดูแล้วอยากไปบ้างจัง เสียดายที่ตัวเองไม่ได้ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ

ปล. ไปแล้วๆ เดี๋ยว 16 และ 18 ธ.ค.นี้ก็จะสอบกลางภาคเรียนที่ 2 แล้วพอ 21 ธ.ค.ก็ไปแข่งสร้าง Web Page ด้วยเว็บ Editor ต่อที่สระบุรีเพื่อชิงหาตัวแทนภูมิภาค

ชนะอีกแล้ว...

..........................................

การแข่งขันสร้างเว็บหรือ สร้าง Web Page ด้วย Web Editor ในรอบการหาตัวแทนผู้ชนะของ สพฐ. กทม. เขต3 เืมื่อวันที่ 27 พ.ย. 52 โรงเีรียนศึกษานารี หรือก็คือกลุ่มเรานั่นเองชนะไปอย่างเฉียดฉิวกับโรงเรียนทวีธา

...ผลงานของพวกเราในคราวนี้ถือว่าดีกว่าคราวที่แล้วเยอะเลย ดูแล้วค่อยรู้สึกว่าเป็นผู้ชนะหน่อย คราวที่แล้วทำกันอย่างลวกๆ เพราะเวลาไม่ทัน แฮะๆ แต่ก็ชนะมาละนะ เพราะดูเหมือนว่าหลังจากที่เราไปชนะมาจากรอบชิงหาตัวแทน สพฐ. กทม. เขต 3 กลุ่ม 2 (เอ็นทรี่ เรื่องดีๆ ที่มีเข้ามา)ฝีมือจะพัฒนาขึ้น

แต่สำหรับคราวนี้ก็มีบางอย่างที่ไม่เหมือนครั้งก่อน เพราะครั้งที่แล้วตอนที่เราไปแข่งไม่ค่อยมีใครสนใจอะไรเราเท่าไหร่ (อาจจะเป็นเพราะเราไม่ได้บอกใครด้วย ขนาดวันจะไปแข่งเืพื่อนยังไม่รู้เลย) แต่ครั้งนี้วันไปแข่งเป็นวันเดียวกับที่สายชั้นเราไปทัศนศึกษาที่จังหวัดสุพรรณบุรี พวกเรา 3 คนที่ไปแข่งจึงอดไปตามๆ กัน -^-  แต่นั่นก็ทำให้เพื่อนๆ รู้กันว่าพวกเรา 3 คนจะเป็นตัวแทนโรงเรียนไปแข่งนะ (ไม่รู้ได้ไง ก็ในห้องมีแค่ 3 ตัวที่ไม่ได้ไป) ดังนั้นจึงมีกำลังใจจากเพื่อนๆ ให้มาอย่างล้นหลามแบบที่ไม่คิดมาก่อนว่าจะได้ ไม่คิดว่าจะมีใครมาสนใจ

คืนก่อนวันแข่ง SMS หนึ่งข้อความส่งให้มาเป็นกำลังใจเรา และในระหว่างแข่ง ก็มี SMS อีกหลายๆ ข้อความส่งมาให้กำลังใจอีกเช่นกัน เพียงแต่ว่า...SMS เหล่านั้นกลับมีอยู่ในมือถือเราเพียงคนเดียว ในขณะที่อีก 2 คนไม่มีใครได้เลย...???

ตอนที่ได้ SMS ก็ดีใจอยู่หรอกนะ แต่พอเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนอีก 2 คนแล้วเราจ๋อยไปเลย เพราะว่ามีเราได้อยู่คนเดียวนะสิ 2 คนนั้นก็คงจะน้อยใจอยู่เหมือนกันที่ไม่มีใครส่งให้เลย (บางทีอาจจะเป็นเพราะเราเป็นหัวหน้าห้องมั้ง //เกี่ยวไหม??)

ที่สำคัญก็คือ ในการแข่งทุกครั้ง คนที่ทำงานมากที่สุดก็คือ 2 คนนั้น ในขณะที่เราเพียงแค่คอยออกความเห็นว่ามันเป็นอย่างนู้นอย่างนี้นะ... ดังนั้น คนที่ควรจะได้กำลังใจมากที่สุดก็คือ 2 คนนี้ อันที่จริงเราควรจะบอกว่า ในการแข่งขันครั้งนี้ไม่จำเป็นต้องมีเราก็ได้ เราแทบไม่ได้ทำอะไรเลย เมาส์ยังแทบไม่ได้จับ T^T ไม่ได้ว่าขี้เกียจหรืออู้นะ แต่บอกตามตรงว่าที่เรามาลงแข่งนี่ก็เพื่อให้ทีมมันครบคนเท่านั้น เพราะถ้า 2 คนนั้นลงแค่ 2 คนทีมก็จะไม่ครบ เราเลยต้องลงด้วย เพราะตอนนั้นมันไม่มีใครยอมลง ดังนั้น...แค่ฝีมือของ 2 คนนั้นก็เก่งจนเราไม่ต้องทำอะไรอยู่แล้ว

สรุป...ที่พร่ำมานี่คือหวังว่า 2 คนนั้นคงจะไม่น้อยใจนะ ที่มีแต่คนส่ง SMS มาให้แต่เราคนเดียว ทั้งๆ ที่เราไม่สมควรได้รับกำลังใจอะไรเลย

อ่า..ต่อมามาดูรูปตอนแข่งกันบ้างดีกว่าเนอะ คราวนี้รูปไม่ค่อยชัด และไม่ค่อยสวยด้วย (คนถ่ายๆ ไม่ค่อยเป็น ขอโทษทีค่ะ)

  ไม่บอกหรือนะคะว่าใครเป็นใคร บอกแค่ว่ามี เรา มุก และเอิร์ธค่ะ(กร๊าดดด ไม่อยากเอารูปนี้ลงเลย)

...หลังจากแข่งเสร็จ พวกเราก็ไปเที่ยวตลาดตรงท่าน้ำคลองสานต่อ มุกกับเอิร์ธจะไปซื้อเสื้อผ้าค่ะ แต่เราลากไปกินบัวลอย 

  เจ๊เอิร์ธท่านลงทุนพรีเซนต์เองเลยค่ะ อิๆ (มันบอกว่าห้ามเอาลง แต่ไม่เป็นไร...มันคงไม่บังเอิญเปิดเน็ตมาเจอรูปตัวเองหรอกเนอะ)

  สุดท้ายเป็นรูปของบัวลอยค่ะ อันที่เห็นอยู่นี้เรียกว่า "บัวลอยไข่หวานไข่เค็ม" นะคะ อร่อยมากๆ เลย แต่ว่าราคาแพงและได้ของน้อยไปหน่อย อย่างถ้วยนี้ถ้วยเท่าฝ่ามือเด็ก ราคาก็ 24 บาทค่ะ 

ในสัปดาห์นี้งานค่อยข้างจะยุ่งมาก ทั้งงานตัวเอง งานห้อง และต้องไปแข่งให้โรงเรียนอีก แต่ก็...สนุกดี ได้เห็นอะไรหลายๆ อย่างที่ไม่เคยเห็น

.............

รูปนี้ถ่ายเมื่อวานนี้เอง สดๆ ร้อนเลย เรา เอิร์ธ(คนขวา) และมุก(คนซ้าย) ส่วนตัวเรานะหรือ ไม่มีหรอก เพระตัวเองเป็นคนถ่ายเอง 55+

พวกเราทั้ง 3 หน่อไปแข่งสร้าง Home Page ด้วย Web Editor หรือพูดง่ายก็คือไปแข่งสร้างเว็บด้วยโปรแกรม Dreamweaver นั่นเอง เราไม่ค่อยได้ทำอะไรเลย เพราะว่าเค้าให้คอม 1 เครื่อง ต่อ 3 คน โอ้! แค่เจ๊สองคนในรูปก็แย่งกันทำจะตายแล้ว ดิฉันเลยได้แต่กิน และนั่งดู และช่วยเรื่องการดูโทนสีของหน้าบ้างเป็นบางครั้งที่ตื่นขึ้นมาเห็นว่าสีของหน้ามันดูแม่งๆ (พอดีเมื่อคืนมัวแต่นั่งหาโปรแกรมนู้นนี่มาเป็นโปรแกรมเสริมในการแข่งจนดึก เลยง่วง แต่ผลสุดท้ายก็ไม่มีเวลาให้ได้ใช้โปรแกรมเหล่านั้น =^= )

ในการแข่งขันครั้งนี้เป็นการแข่งขันของกลุ่มสาระเทคโนโลยีของเขตพื้นที่การศึกษา เขต 3 กลุ่ม 2 จัดขึ้นที่ สตรีวิทยา 3 พุทธมณฑลสาย 2 เขตทวีวัฒนา ในสายที่เราแข่งเป็นของ ม.ต้น มีโรงเรียนคู่แข่งทั้งหมดรวมตัวเองด้วยก็ 5 โรงเรียนเท่าันั้นเอง

ส่วนผลการตัดสินก็ปรากฎว่า....ได้รางวัลชนะเลิศที่ 1 เจ้าค่า...เดี๋ยวต้องเป็นตัวแทนกลุ่ม 2 ไปแข่งต่ออีก เย้ๆ (ไปเมื่อไหร่ยังไม่รู้เลย)

.............. และหลังจากไปแข่งเสร็จแล้ว เรา 3 คนก็ไปนั่งรถไฟฟ้าไปลงสถานีสยามเืพื่อนเดินทางต่อไปยังประตูน้ำทันที ระหว่างทางที่หน้าเซ็นทรัลเวิร์ลเค้าจัดงานเป็นต้นคริสต์มาสเอาไว้ เราก็เลยแวะถ่ายรูปมาให้ดูหน่อย

ถ่ายรู้เจ๊มุกและเจ๊เอิร์ธเช่นเดิมเจ้าค่ะ

..........................

นอกจากงานตัวเองแล้ว งานห้องก็มีความคืบหน้าเยอะเช่นเดียวกัน การฝึกซ้อมแสตนเชียร์ของห้อง 3/8 คืบหน้าไปเยอะพอสมควร เริ่มซ้อมเป็นเพลงกันแล้ว ตอนแรกไอ้เราก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เพราะกลัวจะมีการทะเลาะกัน (มันก็เกือบมีจริงๆ) แต่ทุกอย่างก็ประนีประนอมและจบลงด้วยดี

และนี่คือโฉมหน้าของแสตนทั้งหลาย