My LineStory

1. คุณเคยอยู่โรงเรียนมัธยม หรือ คุณอยู่โรงเรียนมัธยม ชื่อว่าอะไร

• ศึกษานารี

2. ตอนนี้คุณอยู่ปีที่เท่าไหร่ชั้นอะไร

• กำลังขึ้น ม.5/1 ค่า...

3. อยู่โรงเรียนกิจกรรมที่ชอบทำกับเพื่อนในตอนเช้า

• กินข้าว คุย อ่านหนังสือ ดูว่ามีการบ้านอะไรที่ลืมทำบ้าง (แล้วก็จัดการลอก)

4. ตอนกลางวันชอบนั่งทานข้าวกับใคร

• เพื่อนในกลุ่มหรือรุ่นน้องที่รู้จัก

5. ในห้องเรียนคุณมีเพื่อนสนิทหรือไม่ ชื่ออะไร ?

• มีสิจ้ะ มีอยู่ 2 คนที่สนิทสุดๆ กับอีก 2 คนที่ค่อนข้างสนิท ไม่ขอเอ่ยนาม เผื่อทีหลังมันมาเจอแล้วเจ้าของบล็อกอาจตายก่อนวัยอันควร

6. ตอนนี้คุณนั่งข้างๆ ใคร

•  Now!!! นั่งคนเดียว หน้าโต๊ะคอมที่บ้าน แต่ไม่ต้องการให้ใครมานั่งข้างๆ ค่ะ
• ที่โรงเรียน -- ข้าง "แพรคับ"

7. คุณมีรุ่นพี่ที่รู้จักเยอะมั้ย ?

• ถ้ารุ่นพี่ที่เห็นหน้าเห็นตากันอยู่บ่อยก็เยอะแต่ไม่ค่อยมาก แต่ถ้ารุ่นพี่ที่คุยกันเฉยๆ อาจจะไม่เคยเห็นหน้าละก็...เยอะมาก จำชื่อไม่ค่อยได้ (และก็ไม่กล้าถามใหม่ เดี๋ยวหาว่าทำไมไม่จำ 55+)

8. คุณมีแฟนมั้ย ถ้าคุณมี แฟนคุณอยู่ ม. อะไร

• ไม่มีค่ะ มีแต่คนมาจีบ แล้วก็ปฏิเสธไป ไม่รู้ป่านนี้ไอ้คนนั้นเป็นยังไงไปแล้ว หลังๆ ไม่โทรมาหาเลย 55+

9. คุณมีเพื่อนต่างห้องมั้ย ?

• มีเยอะมากๆ

10. กีฬาสีคุณอยู่สีอะไร

• เออ...ยังไม่รู้เลยค่ะ พอดีว่าจับฉลากสีใหม่ทุกปี

11. ในวันกีฬาคุณมีหน้าที่อะไรบ้าง

• ม.4 ทำพาเหรดค่ะ อยู่ฝ่ายทำกระทงให้เดินพาเหรด แต่พอวันงานจริง อิน้อง ม.3 ดันหนีกลับ เด็กม.ปลายอย่างเราเลยต้องแอบแบ๊วใส่ชุด ม.ต้นไปเดินพาเหรด
• ส่วนตอน ม.ต้นก็...ดูเพื่อนเล่นกีฬาค่ะ ไม่ได้ทำอะไรนอกจากขนนิยายไปนั่งอ่านในห้องเรียน ปิดประตูให้เสียงเงียบที่สุด

12. คุณมาโรงเรียนกี่โมง

• ม.ต้น 6.00 น.ก็ถึง ร.ร.แล้ว สายสุดๆ ก็ 6.15 น.
• ม.ปลาย เร็วสุด 6.20 น. สายๆ ก็ 7.00 น. แต่ปกติ 6.30 น.

13. ตอนสอบคุณมาโรงเรียนกี่โมง

• มาปกติค่ะ แต่ถ้ามีสอบแต่รอบบ่ายจะมาใกล้ๆ เวลาสอบ บางทีก็เฉียดฉิว

14. ในห้องคุณมีกี่คน

• ม.ต้น 54 คน ม.ปลาย 56 คนค่ะ

15. ตอนสอบเสร็จคุณไปทำอะไรบ้าง

• กลับบ้าน อ่านหนังสือคลายเครียด เล่นคอม

16. คุณมีวงดนตรีที่ชื่นชอบในโรงเรียนมั้ย ? ชื่อวง ?

• เออ...ไม่เคยสนใจค่ะ

17. กลับบ้านกับใคร

• บางทีก็กลับกับแพรคับ บางทีก็กลับคนเดียว

18. ตอนเย็นนั่งคุยกับใคร

• ถ้ายังไม่กลับก็อยู่กับแพรคับ ไม่ก็ไปเที่ยวต่อกับเพื่อนในกลุ่ม แต่ส่วนใหญ่กลับบ้านเลยไม่มีทำอะไรต่อ

19. คุณมีเพื่อนรักที่สุดที่ไม่ได้อยู่โรงเรียนนี้มั้ย

• มีนะ แต่ว่าไม่ค่อยสนิทเหมือนเมื่อก่อนแล้ว กะว่าจะนัดไปกินอะไรด้วยกันหน่อย แต่ยังว่างไม่ตรงกันเลย

20. คุณได้ตังค์มาโรงเรียนวันละเท่าไหร่ทำอะไรบ้าง

• เป็นเดินอะคะ 2000

 21. คุณคิดว่าใครสวยที่สุดในโรงเรียน

• สวยๆ หลายคนค่ะ เลือกไม่ถูกว่าใครสวยสุด

 22. คุณมีเพื่อนสนิทชายมั้ย (ไม่ใช่แฟนนะ)

• มีค่ะ เป็นรุ่นพี่ต่างโรงเรียน

23. ชอบวิชาอะไรบ้าง

• เออ..หลายวิชาค่ะ ชีวะ คณิต เคมี

 24. ชอบครูคนไหนที่สุดในโรงเรียน

• ครูสมสวยค่ะ ...สอนสังคมรู้เรื่องสุด ครูเค้ารู้จัก รู้เยอะ รู้ลึก ที่สำคัญสอนสนุกไม่หลับไม่ง่วง แม้จะออกข้อสอบโหดไปนิด แต่เพราะสอนดีสอนแล้วเข้าใจก็พอทำได้ค่ะ
• ครูสริลดา ครูศรีละออ เข้าใจนักเรียน

25. หากคุณจบจากโรงเรียนนี้ไปคุณอยากบอกอะไรกับโรงเรียน

• ขอบคุณที่ทำให้หนูมีวันนี้ค่ะ

 

เครดิต http://babanaruto.exteen.com/20110327/tag

คงไม่ต้องพูดว่าที่ญี่ปุ่นเกิดอะไรขึ้น เสียหายขนาดไหน บาดเจ็บล้มตายไปมากเท่าไหร่

 

แต่สิ่งที่อยากจะพูดคือความประทับใจดีๆ ที่เกิดขึ้นในยามที่ 'เขา' ลำบาก ต่างหาก

 

 

 

ตัวเราก็ได้ร่วมบริจาคเงินช่วยประเทศญีปุ่นบ้าง ไม่ได้มากมายอะไร ทีนี้ก็ไปได้ข่าวว่าทาง BOICE (แฟนคลับ CNBlue) ในไทย มีการประมูลของเพื่อนำเงินบริจาคเข้า 'บัญชีโครงการช่วยเหลือผู้ประสบภัยจากแผ่นดินไหวและสึนามิ ประเทศญี่ปุ่น'

 

พอลองดูของที่นำมาประมูล เราก็เกิดสนใจปฏิทิน CNBlue เข้า....ก็เลยร่วมประมูลไปกับด้วย ถึงแม้ว่าจะมีงบน้อย แต่ก็คิดไว้แล้วว่าถึงประมูลของไม่สำเร็จ จะโอนเงินตรงส่วนนี้เข้าร่วมบริจาคด้วยอยู่แล้ว

 

...............................

.........................

 

แต่ผลกลับเป็นว่าเราประมูลสำเร็จ ได้ปฏิทินซีเอ็นบลูมาในราคาเพียง 350 บาท O..O

 

 

มายกอดดดด....หนูไม่อยากจะเชื่อ แต่มันก็เป็นไปแล้วค่ะ ตอนนี้รอของส่งมาให้อยู่ เมื่อตอนเที่ยงก็เพิ่งไปโอนเงินที่ธนาคารกรุงเทพในเซ็นทรัลพระรามสอง

 

 

 

 

 

..

...

....

..........

 

ดีใจมากๆ ...ดีใจที่ได้ของ...และดีใจที่ได้จ่ายตัง 55+

 

ปกติเราเป็นแฟนคลับนักร้องวงนี้อยู่แล้ว แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ได้ไล่ซื้อของทุกอย่างที่เป็นของซีเอ็นบลู แต่คราวนี้ความรู้สึกมันบอกว่า...ไม่ซื้อไม่ได้แล้ว ได้ทั้งของ ได้ทั้งทำบุญ คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม

 

--------

แต่ถึงอย่างไร เวลาผ่านไปเจอกล่องรับบริจาคที่ไหน เราก็ยังคงบริจาคอยู่ ทีละ 5 บาท 10 บาทตามแต่ที่กะตังค์ตอนนั้นจะอำนวย

ไม่รู้ว่าที่โรงเรียนอื่นเค้าเป็นอย่างไรกัน แต่สำหรับโรงเรียนของบี เด็กทุกคนที่ขึ้นชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย (หรือก็คือ ม.4 นั่นเอง) จะต้องมีสายระหัสเป็นของตัวเอง คล้ายๆ กับของมหาลัย... มีการรับน้อง จับสายระหัส เล่นสายระหัส แล้วก็เฉลยสายระหัส โดยในวันไว้ครูประจำปีของโรงเรียนจะเป็นวันที่พวกพี่ๆ ปีหนึ่ง (ซึ่งเราเรียกเขาว่ายายระหัส) จะกลับมาโรงเรียน และมาหาน้องๆ ในสายของตัวเอง....

 

 

สายเราเองก็เช่นกัน ในวันจับสายระหัส ทวดระหัสของเราก็มาดูเรา ทวดเราเป็นคนที่ป๊อปปูล่ามากๆ ในตอนที่ทวดยังเรียนอยู่ศึกษานารี...แต่เราไม่รู้จักทวด (พวกกบในกะลาก็งี้แหละ 55+) พอเห็นทวดแต่งชุดเหมือนผู้ชาย ดูทอมบย ก็นึกว่าเป็นแฟนพี่ๆ มหาลัยปีหนึ่ง...................การพบเจอกันครั้งนั้น ก็เลยเหมือนไม่ได้เจอ

 

ส่วนยายระหัสนั้น เราเพิ่งเคยเจอครั้งแรงตอนงานกีฬาสีโรงเรียน ตอนนั้นเราแต่งชุดมัธยมต้นเดินพาเหรด (เพราะพวกเด็ก ม.ต้นมันหนีไม่ยอมแต่ง ม.4 อย่างเราเลยต้องแอ๊บแบ๊วแต่งเอง) พอยายระหัสเห็น ยายก็ออกอาการตกกะใจ ทำตาโตแล้วถามว่า "เด็กที่ไหน" 55+

 

..........

.........

........

.......

......

.....

....

...

..

.

 

ส่วนวันนี้...เลิกงามยามดี ทุกคนนัดกันออกมากินเลี้ยงสายระหัส เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยที่ได้ทำแบบนี้

 

 

13.00 ฉันนั่งรถไฟฟ้า BTS มาลงสถานีสยาม พอประตูรถไฟเปิดปุ๊บ....ละอองสายฝนก็สาดกระเซ็นเข้ามาปะทะหน้าทันที (ม่ายยยยย T____T ฝนจะมาตกอะไรตอนนี้ หนูอุตส่าห์ภาวนาของเทวดาให้แดดไม่ร้อน อากาศไม่หนาว แต่ฝนดันตกซะนี่????)

 

หลังจากออกจากรถไฟฟ้า ฉันก็โทรหาพี่ระหัส วนไปวนมาในสถานีรถไฟฟ้าจนขาลากกว่าจะเจอหน้าพี่ระหัส ป้าระหัส และทวดระหัส ส่วนยายระหัสนั้น...ยังหากันไม่เจอ

 

...ผลสุดท้ายก็ไปเจอกันในพารากอน

 

ปล.สรุปก็คือเรากับยายระหัสมารถไฟฟ้าขบวนเดียวกัน แต่นั่งคนละโบกี้ และก็หากันไม่เจอ

 

 

14.15 หลังจากสามารถหารถแท็กซี่ออกจากพารากินได้ เราก็ไปกันที่ร้านชาบูชาบู (เห็นทวดระหัสเรียกแบบนี้)  แถวๆ อนุสาวรีย์ชัย ชื่อร้านอะไรจำไม่ได้ อาหารอร่อยมากๆ ราคาก็ไม่แพง แค่หัวละ 299 แต่สั่งได้ไม่อั้น ให้เวลานั่น 2 ชั่วโมงครึ่ง มีทั้งอาหารซีฟูด พวกตระกูลเนื้อ แล้วก็อาหารญี่ปุ่น อาทิ ซูชิ พิซซ่าญี่ปุ่น โทริยากิ ฯลฯ

 

....ทันทีที่อาหารถูกวางลงบนโต๊ะ หม้อไฟพร้อม...ทุกคนก็เม้าและโซ้ยแหลก ก็เลยลืมถ่ายรูปอาหารอันหน้ากินมาให้ทุกคนดู

 

15.40 ทุกคนเดินออกจากร้านชาบูชาบูในสภาพหนังท้องตึง แต่ป้ายังไม่หยุดจ้อ

 

16.00 ลงรถที่หน้าห้องมาบุญครอง สยามสแคร์ เจอรองเท้าสวยมากๆ เซลคู่ละ 200 บาท แต่เสียที่มีตำหนิ ก็เลยไม่ได้ซื้อมา (แต่ก็อยากได้ T__T)

 

16.20 ถ่ายรูปกันที่ร้านอะไรสักอย่าง ชื่อญี่ปุ่นๆ ในดิจิตอล เกตเวย์

 

17.10 กลับบ้านจ้า

 

 

 

สรุปรูปที่เราใช้มือถ่ายพี่ๆ ในสายระหัสระหว่างยืนรอรูปที่ถ่ายในร้านในห้างดิจิตอล เกตเวย์

 

 

 

ประเดิมภาพแรก...ทวดระหัส "พี่จิน"

 

เออ...พี่ท่านเป็นผู้หญิงนะคะ

 

 

รูปนี้...เป็นรูปของพี่ระหัส "พี่มด" และป้าระหัส "พี่เมย์" ค่ะ คงเดาได้นะคะใครป้าใครพี่ อิๆ

 

 

ส่วนรูปนี้เป็นรูปทวดระหัส "พี่จิน" กับ ยายระหัส "พี่อุ้ม"

 

อ๊ายยย!! ทำไมยายทำปากแบบนี้ละคะ ไม่งามๆ

 

 

รูปประชันความงามระหว่างป้าระหัส "พี่เมย์" กับยายระหัส "พี่อุ้ม"

 

 

รูปสุดท้ายยยย...โชว์ใบหน้างามๆ ของยายระหัสหน่อย พอดีงามน่ารัก เสียงก็เพราะ

 

 

 

------------

 

อ่า...เห็นรูปสายระหัสตัวเองแล้วหัวใจพองโต บางคนเรียนมหิดล บางคนเรียนบางมด

 

เราเองก็ต้องเข้า ม. ที่ต้องการให้ได้เหมือนกัน

ไม่ได้เข้ามาอัพ exteen นานพอควร เพราะรู้สึกเบื่อๆ ไม่อยากทำอะไร ปิดเทอมช่วงนี้ก็อยู่บ้าน-เรียน-อยู่บ้าน เป็นวัฏจักรของชีวิตจริงๆ

 

 

แต่ในความเรื่อยเปื่อยก็มีอยู่อย่างหนึ่งที่ทำประจำก็คือเล่น twitter //55+// คอยติดตามข่าวสารโลกภาพนอกจากทางนี้ตลอดเวลา เพราะแม้แต่ข่าวในทวิตก็ยังเร็วกว่าในทีวีเสียอีก บางครั้งอ่านทวิตของชาวบ้านเค้าแล้วก็ชอบ..ซึ้ง มีบางทีเอาไปโพสลงในเฟสบุ๊ค เพื่อนก็เข้าใจผิดว่าเราคลั่งปรัชญาหรือจิตตกกับความรักอีก

 

 

 

สิ่งที่ตามมาหลังจากโพสข้อความนี้ลงในเฟสก็คือ..."เฮ้ย! แอบชอบรุ่นพี่หรอ บอกมาดิ"...."ไม่ต้องอายน่า มันเรื่องธรรมชาติ ชอบใครบอกมา" อะไรเทือกนี้ พอบอกว่าเอามาจากคนอื่นก็ไม่เชื่ออีก หาว่าแก้ตัว

 

 

อินเทรนด์กับภัยพิบัติที่ญี่ปุ่น ซึ่งคงไม่ต้องพูดว่าสะเทือนใจกับเหตุการณ์ และตื้นตันใจกับการช่วยเหลือของทั่วโลกขนาดไหน

 

 

 

 

--เราจะคอยขอโทษคนที่เราทำผิดด้วยอยู่เรื่อยไป ถ้าคนนั้นมีค่ากับเรามากจริงๆ ถึงแม้ว่าเราจะทำอย่างอื่นชดเชยให้ แต่คำว่าขอโทษมันจะออกมาจากใจจริงๆ  จาก @perfectsaturday

สืบเนื่องจากบล็อกที่แล้วที่พูดถึงเน็ตมือถือ ทำให้ได้นึกย้อนไปถึงสมัยก่อนตอนที่เรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า "อินเตอร์เน็ต" คืออะไร

 

ตั้งแต่จำความได้ เราก็เล่นคอมเป็นแล้ว อาจจะเป็นเพราะว่าพ่อทำงานเกี่ยวกับด้านออกแบบกราฟฟิคลายเส้น (แม้เราจะไม่มีความสามารถด้านนีเลยก็เถอะ) ที่บ้านมีคอมอยู่หลายตัว แต่เป็นแม็คอินทอชระบบปฏิบัติการ OS หมด ไม่ได้เป็นระบบปฏิบัติการ Window เหมือนที่คนส่วนใหญ่ใช้กัน

 

...และเราก็....ไม่รู้จักว่าอินเตอร์เน็ตคืออะไร ไม่ได้คิดว่ามันสำคัญ ไม่ได้คิดว่ามีประโยชน์ ไม่ได้คิดที่อยากจะรู้จัก

 

 

 

จวบจนกระทั่งเพื่อนคนหนึ่งพาไปเล่นเกมส์แต่งตัวตุ๊กตาที่ร้านเกมส์??? (ช่วงนั้นมีคอม PC แบบห่วยๆ ที่บ้านแล้วเครื่องหนึ่ง) เราถึงได้รู้ว่าอินเตอร์เน็ตนั้นมันน่าหลงไหลขนาดไหน มันทำให้เราเล่นเกมส์ได้ หาข้อมูลทำรายงานได้โดยที่ไม่ต้องยืมหนังสือที่ห้องสมุดมานั่งพิมพ์เอง อ่านนิยายออนไลน์ได้ และที่สำคัญคือได้รู้จักคนนู้นคนนี้ในอินเตอร์เน็ตไปหมด

 

ช่วงที่เล่นเน็ตใหม่ๆ เราเป็นคนซื่อๆ โง่ๆ ทำอะไรไม่เป็น เพื่อนสอนให้เข้าไปเล่นเกมส์ที่เว็บ teenee.com ก็เข้าเป็นแค่เว็บนั้น พอรุ่นพี่สอนให้รู้จัก dek-d ก็เข้าเป็นแค่เด็กดี แม้กระทั่ง Google ก็ยังไม่รู้จัก แต่พอตอนที่รู้จัก Google แล้วในช่วงแรกนี่เห่อเว็บนี้มาก เสิร์ตนู้นเสิร์ตนี่เต็มไปหมด เหมือนกับว่ามันเป็นเครื่องมือมหัศจรรย์ที่หาอะไรก็เจอ ต้องการอะไรก็ได้

 

 

.....

........

...........

 

จากที่เล่นแค่ในร้านเน็ต ก็อ้อนพ่ออ้อนแม่จนได้เน็ตโมเดมเน่าๆ ที่เข้าเว็บ dek-d ทีต้องรอครึ่ง ชม. มาเล่น ต่อมาไม่ถึงปีมันก็พัฒนากลายเป็นไฮสปีด 1 M ของทรู แล้วก็วิวัฒนาการต่อมาเป็น 2 M , 4 M และ 6 M ในปัจจุบัน

 

จนกระทั่งตอนนี้เราเล่นเว็บนู้นเว็บนี่ทั่วไปหมด เราพอเขียนเว็บได้บ้างแบบงูๆ ปลาๆ , มีบล็อกส่วนตัว , มี Social Network อาจจะไม่ได้เก่งครอบจักรวาล แต่เมื่อเทียบความรู้ความสามารถแล้วการเจนเน็ตแล้ว รู้สึกว่าเราในวันนั้นช่างเป็นเด็กน้อยที่อ่อนหัดเสียเหลือเกิน